Sa'di

[Sahar]

http://www.persianpoema.com/Poets/Classical/Sadi/eysaarbaan.gif

[Shams]

:)

[DUKHTARAKI_QAND]

Originally posted by Masoud
:)

wwoooooooooooooooooooooooooooooooooww Masoudak stop dega che yak poeme qandolaki dega..besyaar khobesh dega ;)

[Emad]

BEGZAR TAA BEGIRYAM, CHOON ABR DAR BAHARAN
KAZ SANG NALA KHEZAD, ROZE WEDAYE YARAN
BA SARBAN BEGOYED, AHWALE ABE CHASHMAM
TAA BAR SHOTOR NABANDAD, MAHMEL BA ROZE BARAN
SADI ZE ROZOGARAN, FEKRE NESHASTA BAR DIL
BEROON NAMETAWAND KARD, ELLA BA ROZE BARAN.

[Shareef]

ayy barge derakhtane sabz, dar nazare hoshyar..
har waraqesh daftar ast... ayyy maarafate kerdegar

[DUKHTARAKI_QAND]

http://www.afghan-aid.de/Gedichte/Saadi.gif

[Sahar]

http://www.iranonline.com/art/kaboly/saadie2.JPG

[ME-Crazy]

Pretty :)

http://www.persianpoema.com/Poets/Classical/Sadi/aamadyvahkeh.gif

[sweet_girl]

Originally posted by DUKHTARAKI_QAND
http://www.afghan-aid.de/Gedichte/Saadi.gif


che yak cute pome i like it.:) kashke hmo ra ma megfutum.lol ya kashke az yad kad betanumsehs.

[sweet_girl]

Originally posted by Sahar
http://www.iranonline.com/art/kaboly/saadie2.JPG


mefahme che i like the hao gag so much because the meat is so yakh and so for benefit.:)

[Sahar]

http://11iran.com/SAADI3.GIF

[DUKHTARAKI_QAND]

äÇÒã Çä Óјå �æ�íÓæì ÊæÏÑ�Çì Êæ ÑíÒÏ

äÇÒã Âä �Çì ˜å Ò˜æì æÝÇì Êæ ÈÎíÒÏ

ÔåÑíÇÑ Âä äå ˜å ÈÇ áÔ˜Ñ ÚÔÞ Êæ ÈÓÊíÒÏ

ÓÚÏی Âä äíÓÊ ˜å åÑ�Ò Ò˜ãäÏ Êæ�ÑíÒÏ

ÊÇÈÏÇä ÇÓÊ ˜å ÏÑÈäÏ ÎæÔÊÑ Ò ÑåÇåì


wah wah wat a poem

[Sahar]

Originally posted by DUKHTARAKI_QAND
äÇÒã Çä Óјå �æ�íÓæì ÊæÏÑ�Çì Êæ ÑíÒÏ

äÇÒã Âä �Çì ˜å Ò˜æì æÝÇì Êæ ÈÎíÒÏ

ÔåÑíÇÑ Âä äå ˜å ÈÇ áÔ˜Ñ ÚÔÞ Êæ ÈÓÊíÒÏ

ÓÚÏی Âä äíÓÊ ˜å åÑ�Ò Ò˜ãäÏ Êæ�ÑíÒÏ

ÊÇÈÏÇä ÇÓÊ ˜å ÏÑÈäÏ ÎæÔÊÑ Ò ÑåÇåì


wah wah wat a poem
Maalom namisha :hip:

[Sahar]

http://www-math.mit.edu/~mahdian/cal/saadi1.jpg

[Emad]

DAR AAN NAFAS KE BEMIRA, DAR AAREZOYE TO BAASHAM
BADAAN OMED DEHAM JAAN, KE KHAAKE KOYE TO BAASHAM;

MAYE BEHESHT NANOSHAM, ZE JAAME SAAQIYE REZWAAN
MARAA BA BAADA CHE HAAJAT, KE MASTE ROYE TO BAASHAM;

BA WAQTE SOBHE QIYAAMAT, KE SAR ZE KHAAK BAR-AARAM
BA GOFTO-GOYE TO KHEZAM, BA JOSTO-JOYE TO BAASHAM.

one of my fav. Can some body post the whole sher in dari?

[Shams]

Aan Yaar Ke Ahd'e Doostdaari Beshkast
Miraft O Manash Gerefta Daamaan Dar Dast
Migoft Degar Baara Ba Khwabam Bini
Pendaash Ke Bahd Az Aan Maraa Khwabi Ast
****
Shabha Gozarad Ke Deeda Natwaanam Bast
Mardom Hama Az Khwab O Man Az Fekr'e To Mast
Baashad Ke Ba Dast'e Khwish Khoonam Rizi
Ta Jaan Bedeham, Daaman'e Maqsood Ba Dast
****
Hoshiyaar Sari Bood Ze Sawdaaie To Mast
Khosh Aanke Ze Rooie To Delash Raft Ze Dast
Bi To, Hama Hich Nist Dar Molk'e Wojood
War Hich Nabashad, Cho To Hasti Hama Ast

[Shams]

:afro: :love:
http://members.lycos.co.uk/afghanwatan/po12/saadi.jpg

[DUKHTARAKI_QAND]

HAZAR BULBOL-E DASTANSARAY-E AASHIQ RAA
BEYAYAD AZ TU SOKHAN GOFTAN DARI AMOKHT

[DUKHTARAKI_QAND]

ز اندازه بیرون تشنه*ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وان گه بده اصحاب را
من نیز چشم از خواب خوش بر می*نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را

[Sahar]

سلسله موی دوست حلقه ای دام بلاست
هر که دراین حلقه نیست فارغ ازاین ماجراست
گر بزنندم به تیغ در نظرش بیدریغ
دیدن او یک نظرصد چو منش خونبهاست
گربرود جان ما در طلب وصل دوست
حیف نباشد که دوست دوستر از جان ماست
دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان
گونه زردش دلیل ناله زارش گواست
مایه ء پرهیز کار قوت صبر است و عقل
عقل گرفتار عشق عقل زبون هواست
دلشدهء پای بند گردن و جان در کمند
زهرهء گفتار نه کین چه سبب وان چراست
مالک ملک وجودحاکم رد و قبول
هرچه کند جورنیست وزتو نباشد جفاست
تیغ برآر از نیام زهر برافگن بجام
کز قبل ما قبول وز طرف ما رضاست
گربنوازی به لطف وربگدازی به قهر
حکم تو بر من روان زجرتو برمن رواست
هر که بجور رفیب یا به جفای حبیب
عهد فرامش کند مدعی بیوفاست
سعدي از اخلاق دوست هر چه براید نکوست
گو همه دشنام گو کزلب شیرین دعاست

[DUKHTARAKI_QAND]

نازم ان سرکه چوگيسوى تودرپاى تو ريزد

نازم آن پاى که زکوى وفاى تو بخيزد

شهريار آن نه که با لشکر عشق تو بستيزد

سعدی آن نيست که هرگز زکمند توگريزد

تابدان است که دربند خوشتر ز رهاهى

[Nusheen]

سر مست اگـــر در آیی عــــالم بـــه هـــم بــرآیــــــــد

خـــاک وجود مــــارا گــــرد از عــــدم بــــــر آیــــــــد

گـــر پرتو رویت در کنـــــج خــــــاطـــر افتـــــــــــــــــد

خلــــوت نشین جــــان را آه از حــــــــرم بـــــر آیــــــد

گلــــــدسته امیــــدی بــــر جـــــان عـــاشقان بــــــــــه

تـــا ره روان غـــــــــم را خـــــار از قـــــــدم بــر آیـــد

گفتــــــی بـــه کـــام روزی بـــــــا تـــو دمـــــی بــرآرم

آن کــــــام بـــــر نیامـــــــــد تـــرسم کـــــــه دم بـــرآید

عـــــاشق بگشتم ار چــــــــه دانسته بــــــــــــودم اول

کـــــــــز تخم عشق بــــــــــازی شاخ نــــــــدم بــر آمـد

گـــــــویند دوستـــانم سودا و نـــالــــــه تـــــا کــــــــــی

سودا ز عشق خیـــــــزد نالــــــــــه ز غــــــم بـــر آیـــد

دل رفت و صبـــــر و دانش مــــــا مانــــــده ایم و جانی

ور زان کـــــه غــم غـــم توست آن نیـــــز هــم بر آیــد

هــــــر دم ز سوز عشقت سعــــدی چنــــــان بنـــالـــــد

کــــــــز شعــــــــر ســوز نـــــاکش دود از قلم بــرآیـــــد

[DUKHTARAKI_QAND]

چون توبياهى

ايکه ازکلک هنرنقش دل انکيزى خداهى
حيف باشد مه ى من کاين همه ازمهرجداهى
گفته بودى جگرم خون نکنى بازکجاهى
من ندانستم از اول که تو بى مهر وفاهى
عهد نابستن از به که ببندى ونياهى
مدعى طعنه زند درغم عشق تو زيادم
وين نداند که من ازبهرغم عشق تو زادم
نغمه بلبل شيراز نرفتست زيادم
دوستان عيب کنندم که چرا دل بتو دادم
بايداول به توگفتن که جنين خوب چراهى
تير را قوت پرهيز نباشد زنشانه
مرغ مسکين چه کند که نرود درپى دانه
پاى عاشق نتوان بست بافسون وفسانه
اى که گفتى مرو اندر پى خوبان زمانه
ما کجاهم در ين بحر تفکر توکجاهى
تا فگندم بسرکوى وفا رخت اقامت
عمربى دوست ندامت شدوبادوست غرامت

[DUKHTARAKI_QAND]

سروجان وزر وجاهم همه گوروبسلامت
عشق ودرويشى وانگشت نماهى وملامت
همه سهل است تحمل نکنم باد جداهى
درد بيمار نپرسند بشهرى طبيبان
کس درين شهرنداند سر تيمار غريبان
نتوان گفت غم ازبيم رقيبان به حبيبان
حلقه بر در نتوانم زدن ازبيم رقيبان
اين توانم که بيايم سرکويت به گداهى
گرد گلزار رخ تست غبارخط ريعان
چون نگارين خط تذهيبب به ديباچه قران
اىلبت آيت رحمت دهنت نقط ى ايمان
ان نه خالست وزنخدان وسرزلف پريشان
که دل اهل نظربردکه سريست خداهى
هرشب هجربرآنم که اگروصل بجويم
همه چون نى به فغان آيم وچون چنگ بمويم
ليک مدهوش شوم چون سرزلف توببويم
گفته بودم چو بياهى غم دل با تو بگويم
چه بگويم که غم ازدل برودچون توبياهى
چرخ امشب که بکام دل ماخواسته گشتن
دامن وصل تونتوان به رقيبان تو دادن
نتوان از براى دل همسايه گذشتن
شمع رابايدازاين خانه برون بردن و کشتن
تاکه همسايه نداند که تودرخانه ماهى
سعدى اين گفت وازگفته خودبازپشيمان
که مريض تب عشق توهذرگويد وهزيان
به شبى تيرە نهفتن نتوان ماە درخشان
کشتن شمع چه عاجت بود ازبيم رقيبان
پرتوروى توگويد که تودرخانه ى ماهى

[ME-Crazy]

رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما
فرمای خدمتی که برآید ز دست ما
برخاستیم و نقش تو در نفس ما چنانک
هر جا که هست بی تو نباشد نشست ما
با چون خودی درافکن اگر پنجه می*کنی
ما خود شکسته*ایم چه باشد شکست ما
جرمی نکرده*ام که عقوبت کند ولیک
مردم به شرع می*نکشد ترک مست ما
شکر خدای بود که آن بت وفا نکرد
باشد که توبه*ای بکند بت پرست ما
سعدی نگفتمت که به سرو بلند او
مشکل توان رسید به بالای پست ما

:)

[Nusheen]

آدمی نيست که عاشق نشود فصل بهار
هرگياهی که به نوروز نجنبد حطب است

[ME-Crazy]

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را
الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را
قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد
سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را
گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی
دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را
گر سرم می*رود از عهد تو سر بازنپیچم
تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را
خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید
دردمندان به چنین درد نخواهند دوا را
باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن
تا بدانی که چه بودست گرفتار بلا را
از سر زلف عروسان چمن دست بدارد
به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را
سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان
چون تأمل کند این صورت انگشت نما را
آرزو می*کندم شمع صفت پیش وجودت
که سراپای بسوزند من بی سر و پا را
چشم کوته نظران بر ورق صورت خوبان
خط همی*بیند و عارف قلم صنع خدا را
همه را دیده به رویت نگرانست ولیکن
خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را
مهربانی ز من آموز و گرم عمر نماند
به سر تربت سعدی بطلب مهرگیا را
هیچ هشیار ملامت نکند مستی ما را
قل لصاح ترک الناس من الوجد سکاری

[Nasha]

http://www.afghan-info.net/modules/My_eGallery/gallery/Shirazi/bani_l.jpg

[ME-Crazy]

گیرم که به فتوای خردمندی و رای
از دایره*ی عقل برون ننهم پای
با میل که طبع می*کند چتوان کرد؟
عیبست که در من آفریدست خدای
* * *

[ME-Crazy]

عشق در دل ماند و یار از دست رفت
دوستان دستی که کار از دست رفت
ای عجب گر من رسم در کام دل
کی رسم چون روزگار از دست رفت
بخت و رای و زور و زر بودم دریغ
کاندر این غم هر چهار از دست رفت
عشق و سودا و هوس در سر بماند
صبر و آرام و قرار از دست رفت
گر من از پای اندرآیم گو درآی
بهتر از من صد هزار از دست رفت
بیم جان کاین بار خونم می*خورد
ور نه این دل چند بار از دست رفت
مرکب سودا جهانیدن چه سود
چون زمام اختیار از دست رفت
سعدیا با یار عشق آسان بود
عشق باز اکنون که یار از دست رفت

[sweeeety]

نـــا سزایی را چـــو بینی بخت یــار

عاقلان تسلیم کــردند اختیـــــــــــــار

چــــون نـــداری ناخن درنده تیــــــز

باددان آن به که کم گیـــری ستیـــــز

هــــر کــه با پولاد بازو پنجه کـــرد

ساعـــد مسکین خـــود را رنجه کرد

بــــاش تا دستش ببنـــد روزگـــــــار

پس به کام دشمنـــان مغـزش بـــر آر

[Shareef]

shaban ahesta menalam magar raazam nehan maanad
ba gosh-e har ke dar aalam resid awaz-e penhanam

[Emad]

SAADIYA MARDE NEKO-NAAM NAMIRAD HARGEZ
MORDA AAN AST, KE NAAMASH BA NEKOYEE NABARAND.

[ME-Crazy]

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را
چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را
سروبالای کمان ابرو اگر تیر زند
عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را
دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت
سر من دار که در پای تو ریزم جان را
کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن
تا همه خلق ببینند نگارستان را
همه را دیده در اوصاف تو حیران ماندی
تا دگر عیب نگویند من حیران را
لیکن آن نقش که در روی تو من می*بینم
همه را دیده نباشد که ببینند آن را
چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب
گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را
گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن
که محالست که حاصل کنم این درمان را
پنجه با ساعد سیمین نه به عقل افکندم
غایت جهل بود مشت زدن سندان را
سعدی از سرزنش خلق نترسد هیهات
غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را
سر بنه گر سر میدان ارادت داری
ناگزیرست که گویی بود این میدان را

[Shams]

Really nice poems...


خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست
طاقت بار فراق این همه ایامم نیست
خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد
سر مویی به غلط در همه اندامم نیست
میل آن دانه خالم نظری بیش نبود
چون بدیدم ره بیرون شدن از دامم نیست
شب بر آنم که مگر روز نخواهد بودن
بامدادت که نبینم طمع شامم نیست
چشم از آن روز که برکردم و رویت دیدم
به همین دیده سر دیدن اقوامم نیست
نازنینا مکن آن جور که کافر نکند
ور جهودی بکنم بهره در اسلامم نیست
گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف
من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست
نه به زرق آمده *ام تا به ملامت بروم
بندگی لازم اگر عزت و اکرامم نیست
به خدا و به سراپای تو کز دوستیت
خبر از دشمن و اندیشه ز دشنامم نیست
دوستت دارم اگر لطف کنی ور نکنی
به دو چشم تو که چشم از تو به انعامم نیست
سعدیا نامتناسب حیوانی باشد
هر که گوید که دلم هست و دلارامم نیست

[Shareef]

Hazar ahd kardam ke gerd-e eshq nagardam
Hami barabaram ayad khial-e roye tu har dam

Nakhastam ke begoyamet hadis-e eshq o chi hajat
Ke aab-e dida-e sorkham begoft o chehra-e zardam

Na roz mi beshmordam dar entezar-e jamalet
Ke roz-e hejr-e tura khod ze omr mi nashmordam

[Me-Crazy]

هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست
پنجه بر زورآوران انداختن فرهنگ نیست
در که خواهم بستن آن دل کز وصالت برکنم
چون تو در عالم نباشد ور نه عالم تنگ نیست
شاهد ما را نه هر چشمی چنان بیند که هست
صنع را آیینه*ای باید که بر وی زنگ نیست
با زمانی دیگر انداز ای که پندم می*دهی
کاین زمانم گوش بر چنگست و دل در چنگ نیست
گر تو را کامی برآید دیر زود از وصل یار
بعد از آن نامت به رسوایی برآید ننگ نیست
سست پیمانا چرا کردی خلاف عقل و رای
صلح با دشمن اگر با دوستانت جنگ نیست
گر تو را آهنگ وصل ما نباشد گو مباش
دوستان را جز به دیدار تو هیچ آهنگ نیست
ور به سنگ از صحبت خویشم برانی عاقبت
خود دلت بر من ببخشاید که آخر سنگ نیست
سعدیا نامت به رندی در جهان افسانه شد
از چه می*ترسی دگر بعد از سیاهی رنگ نیست

[Elixir]

هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر
که من از دست تو فردا بروم جای دگر
بامدادان که برون می*نهم از منزل پای
حسن عهدم نگذارد که نهم پای دگر
هر کسی را سر چیزی و تمنای کسیست
ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر
زان که هرگز به جمال تو در آیینه وهم
متصور نشود صورت و بالای دگر
وامقی بود که دیوانه عذرایی بود
منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر
وقت آنست که صحرا گل و سنبل گیرد
خلق بیرون شده هر قوم به صحرای دگر
بامدادان به تماشای چمن بیرون آی
تا فراغ از تو نماند به تماشای دگر
هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید
گویم این نیز نهم بر سر غم*های دگر
بازگویم نه که دوران حیات این همه نیست
سعدی امروز تحمل کن و فردای دگر

[Elixir]

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم
بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم
به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم
به مجمعی که درآیند شاهدان دو عالم
نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم
به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم
ز خواب عاقبت آگه به بوی موی تو باشم
حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم
جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم
می بهشت ننوشم ز دست ساقی رضوان
مرا به باده چه حاجت که مست روی تو باشم
هزار بادیه سهلست با وجود تو رفتن
و گر خلاف کنم سعدیا به سوی تو باشم

[Mr. Perfect]

بني آدم اعضاي يك پیکرند، که در آفرينش ز يك گوهرند
چو عضوى به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار
تو کزمحنت دیگران بی غمی، نشاید که نامت نهند آدمی

All human beings are in truth akin; All in creation share one origin. When fate allots a member pangs and pains, No ease for other members then remains. If, unperturbed, another's grief canst scan, Thou are not worthy of the name of man.
Sa'adi





Best Lines Of his poem my favorite

[Shareef]

^^ Nice poem, but not a good translation

[Mr. Perfect]

i didnt translate that
but it has rhyme in it wasnt bad

[Shareef]

i didnt translate that
but it has rhyme in it wasnt bad

I know, it was translated by an Iranian guy who is trying to write classical & modern at the same time.. the rhyme doesn't work well, I personally think it should be left out of translation because it twists the meaning somewhat.

But once again ~ Nice poem!

[Elixir]

That Ba'nee Adam poem is probably the most quoted poem of Sa'di.
It's remarkable.



بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی
گر پیر مناجاتست ور رند خراباتی
هر کس قلمی رفته*ست بر وی به سرانجامی
فردا که خلایق را دیوان جزا باشد
هر کس عملی دارد من گوش به انعامی
ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم
تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی
سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد
آنان که ندیدستند سروی به لب بامی
روزی تن من بینی قربان سر کویش
وین عید نمی*باشد الا به هر ایامی
ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن
آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی
باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی
ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی
گر چه شب مشتاقان تاریک بود اما
نومید نباید بود از روشنی بامی
سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی
در کام نهنگان رو گر می*طلبی کامی

[Mr. Perfect]

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی
ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی


very nice i like all but specially above

[Elixir]

Glad you liked it.

امشب سبکتر می*زنند این طبل بی*هنگام را
یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را
یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد
ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را
هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل
کز عهده بیرون آمدن نتوانم این انعام را
گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می*دهی
جز سر نمی*دانم نهادن عذر این اقدام را
چون بخت نیک انجام را با ما به کلی صلح شد
بگذار تا جان می*دهد بدگوی بدفرجام را
سعدی علم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان
ما بت پرستی می*کنیم آن گه چنین اصنام را

[Elixir]

مجنون عشق را دگر امروز حالتست
کاسلام دین لیلی و دیگر ضلالتست
فرهاد را از آن چه که شیرینترش کند
این را شکیب نیست گر آن را ملالتست
عذرا که نانوشته بخواند حدیث عشق
داند که آب دیده وامق رسالتست
مطرب همین طریق غزل گو نگاه دار
کاین ره که برگرفت به جایی دلالتست
ای مدعی که می*گذری بر کنار آب
ما را که غرقه*ایم ندانی چه حالتست
زین در کجا رویم که ما را به خاک او
و او را به خون ما که بریزد حوالتست
گر سر قدم نمی*کنمش پیش اهل دل
سر بر نمی*کنم که مقام خجالتست
جز یاد دوست هر چه کنی عمر ضایعست
جز سر عشق هر چه بگویی بطالتست
ما را دگر معامله با هیچ کس نماند
بیعی که بی حضور تو کردم اقالتست
از هر جفات بوی وفایی همی*دهد
در هر تعنتیت هزار استمالتست
سعدی بشوی لوح دل از نقش غیر او
علمی که ره به حق ننماید جهالتست

[Saeed]

هر که بی دوست می برد خوابش
همچنان صبر هست و پایابش
خواب از آن چشم چشم نتوان داشت
که ز سر برگذشت سیلابش
نه به خود می رود گرفته عشق
دیگری می برد به قلابش
چه کند پای بند مهر کسی
که نبیند جفای اصحابش
هر که حاجت به درگهی دارد
لازمست احتمال بوابش
ناگزیرست تلخ و شیرینش
خار و خرما و زهر و جلابش
سایرست این مثل که مستسقی
نکند رود دجله سیرابش
شب هجران دوست ظلمانیست
ور برآید هزار مهتابش
برود جان مستمند از تن
نرود مهر مهر احبابش
سعدیا گوسفند قربانی
به که نالد ز دست قصابش

if I only knew what it meant :(

[Elixir]

شوخی مکن ای یار که صاحب نظرانند
بیگانه و خویش از پس و پیشت نگرانند
کس نیست که پنهان نظری با تو ندارد
من نیز بر آنم که همه خلق بر آنند
اهل نظرانند که چشمی به ارادت
با روی تو دارند و دگر بی بصرانند
هر کس غم دین دارد و هر کس غم دنیا
بعد از غم رویت غم بیهوده خورانند
ساقی بده آن کوزه خمخانه به درویش
کان*ها که بمردند گل کوزه گرانند
چشمی که جمال تو ندیدست چه دیدست
افسوس بر اینان که به غفلت گذرانند
تا رای کجا داری و پروای که داری
کز هر طرفت طایفه*ای منتظرانند
اینان که به دیدار تو در رقص می*آیند
چون می*روی اندر طلبت جامه درانند
سعدی به جفا ترک محبت نتوان گفت
بر در بنشینم اگر از خانه برانند

[Hameed]

گلستان سعدی
باب دوم
حکایت نوزدهم


کاروانی در زمین یونان بدزند و نعمت بی قیاس ببردند. بازرگانان گریه و زاری کردند و خدا و پیمبر شفیع آوردند و فایده نبود.


چو پیروز شد دزد تیره روان
چه غم دارد از گریه کاروان

لقمان حکیم اندر آن کاروان بود یکی گفتش: از کاروانیان مگر اینان را نصیحتی کنی و موعظه ای گویی تا طرفی از مال ما دست بدارند که دریغ باشد چندین نعمت که ضایع شود گفتن.


آهنی را که موریانه بخورد
نتوان برد ازو به صیقل زنگ
به سیه دل چه سود گفتن وعظ
نرود میخ آهنی در سنگ

همانا که چرم از طرف ماست.


به روزگار سلامت شکستسگان دریاب
که جبر خاطر مسکین بلا بگرداند
چون سایل از تو توبه زاری طلب کند چیزی
بده و گرنه ستمگر بزور بستاند

[MiSs EnChAnTiNg]

too bad i dnt ave a clue wat they r abt cuz i cant read farsi..

[Hameed]

I am glad I am re-reading Gulistan. It is more pleasing than before...


باب سوم گلستان
حکایت چهارم


یکی از ملوک عجم طبیبی حاذق بخدمت مصطفی صلی الله علیه و سلم فرستاد. سالی در دیار عرب بود و کسی تجربه پیش او نیاورد و معالجه از وی در نخواست. پیش پیغمبر آمد و گله کرد، که مرین بنده را برای معالجت اصحاب فرستاده اند و درین مدت کسی التفاتی نکرد تا خدمتی که بر بنده معین است بجای آورد. رسول علیه السلام گفت: این طایفه را طریقتیست که تا اشتها غالب نشود نخورند و هنوز اشتها باقی بود دست از طعام بردارند. حکیم گفت: اینست موجب تندرستی. زمین ببوسید و برفت.


سخن آنگه کند حکیم آغاز
یا سر انگشت سوی لقمه دراز
که ز ناگفتنش خلل زاید
یا ز ناخوردنش بجان آید
لاجرم حکمتش بود گفتار
خوردنش تندرستی آرد بار

[Elixir]

^Sa'di has talked about so many social issues. I think its quite commendable.


غلام آن سبک روحم که با من سر گران دارد
جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد
مرا گر دوستی با او به دوزخ می*برد شاید
به نقد اندر بهشتست آن که یاری مهربان دارد
کسی را کاختیاری هست و محبوبی و مشروبی
مراد از بخت و حظ از عمر و مقصود از جهان دارد
برون از خوردن و خفتن حیاتی هست مردم را
به جانان زندگانی کن بهایم نیز جان دارد
محبت با کسی دارم کز او باخود نمی*آیم
چو بلبل کز نشاط گل فراغ از آشیان دارد
نه مردی گر به شمشیر از جفای دوست برگردی
دهل را کاندرون بادست ز انگشتی فغان دارد
به تشویش قیامت در که یار از یار بگریزد
محب از خاک برخیزد محبت همچنان دارد
خوش آمد باد نوروزی به صبح از باغ پیروزی
به بوی دوستان ماند نه بوی بوستان دارد
یکی سر بر کنار یار و خواب صبح مستولی
چه غم دارد ز مسکینی که سر بر آستان دارد
چو سعدی عشق تنها باز و راحت بین و آسایش
به تنها ملک می*راند که منظوری نهان دارد

[Shareef]

برون از خوردن و خفتن حیاتی هست مردم را
به جانان زندگانی کن بهایم نیز جان دارد


Well there goes my life plans.. lol
Nice poem =o)

Sa'di is my favourite poet, without question.

[Hameed]

^Sa'di has talked about so many social issues. I think its quite commendable.
^ I have seen this in among the sayings of the prophet, so it is a Saheeh Hadeeth that Sa’di is referring to.

I think Ibn Sina has also mentioned this….

[Shareef]

Havent heard the hadith, but I believe it. A lot of his poems (along with Rumi's and Attar's) were clever translations of certain hadiths or ayas into Dari verse.

[Hameed]

I love Sa'dee. Both Golistan and Bostan.... and his Qasaieds.
The Ghazals are not as Nafees as for example Hafiz's. If you knwo what I mean.

[Elixir]

I am not a big fan of Attar's poetry, but he's got a couple of really good ghazals.
Sa'di was definitely very, very wise. At times, he gets preachy (intentionally), but overall his ghazals are awesome.

In Ghazal-sarayee, I'd rate Hafiz > Sa'di > Sa'eb > Rumi > etc...

[Shareef]

I love Sa'dee. Both Golistan and Bostan.... and his Qasaieds.
The Ghazals are not as Nafees as for example Hafiz's. If you knwo what I mean.


I am not a big fan of Attar's poetry, but he's got a couple of really good ghazals.
Sa'di was definitely very, very wise. At times, he gets preachy (intentionally), but overall his ghazals are awesome.

In Ghazal-sarayee, I'd rate Hafiz > Sa'di > Sa'eb > Rumi > etc...

I hear you guys.
My ratings for ghazals would be..

Sa'di > Bedil > Sa'ib > Khaqani > Hafez.. then maybe Rumi somewhere down the track

Honestly I don't enjoy his poetry much. My favourite work of his is "Fihi ma fihi", prose work.. I enjoyed it a lot but could never locate a copy of it in Dari.

[Aab o Aatash]

Hafiz -often blatantly copied things that Mawlana, Sadi and even Sanai and others had said but he refined the diction and imagery to an unprecedented level.
Mawlana
Beidel
Sadi's -masterpiece is the Gulestan, obviously. His ghazals are more 'pretty' than 'beautiful'.

[Hameed]

^ I have to agree with AoA...

Who's read the Mukhamas that Shahriyar wrote on Sa'di's Ghazal (Man Nadanistam Az awal)?

Both the ghazal and the Mukhamas are absolutely awesome!!!

There is this part where Sa'di says
Sham' ra baayad azeen khana beroon burdan o kushtan
Taa ke hamsaya nadaanad ke tu dar khana-i Maaie

Now there is the next panjtaaie of which the original Bait I doubt is from Sa'di. I believe the whole fiver is from Shahriyar. This is how it goes:

Sa'di een guft o shud az gufta-i khud baaz peshaiman
ke mareez tab-e 'Ishq-e tu hazar guyad o haziaan
------- (can't rmember this bit)
kushtan-e sham' chi haajat buwad az beem-e raqeeban
Partaw-e roi tu goyad ke tu dar khanai maaie


Who wants the whole thing?

[Algazel]

^ I like that ghazal of Hazrat Sa'adi. It is very beautiful, especially the verse: gufta boodam cho byaayee, dard-e dell baa tu begoyam ---- che begoyam, ghamam az dell berawad, cho byaayee


Here's another ghazal:


دولت جان پرورست صحبت آموزگار
خلوت بی مدعی سفره بی انتظار
آخر عهد شبست اول صبح ای ندیم
صبح دوم بایدت سر ز گریبان برآر
دور نباشد که خلق روز تصور کنند
گر بنمایی به شب طلعت خورشیدوار
مشعله*ای برفروز مشغله*ای پیش گیر
تا ببرم از سرم زحمت خواب و خمار
خیز و غنیمت شمار جنبش باد ربیع
ناله موزون مرغ بوی خوش لاله زار
برگ درختان سبز پیش خداوند هوش
هر ورقی دفتریست ز معرفت کردگار
روز بهارست خیز تا به تماشا رویم
تکیه بر ایام نیست تا دگر آید بهار
وعده که گفتی شبی با تو به روز آورم
شب بگذشت از حساب روز برفت از شمار
دور جوانی گذشت موی سیه پیسه گشت
برق یمانی بجست گرد بماند از سوار
دفتر فکرت بشوی گفته سعدی بگوی
دامن گوهر بیار بر سر مجلس ببار

[Elixir]

دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست
از خانه برون آمد و بازار بیاراست
در وهم نگنجد که چه دلبند و چه شیرین
در وصف نیاید که چه مطبوع و چه زیباست
صبر و دل و دین می*رود و طاقت و آرام
از زخم پدیدست که بازوش تواناست
از بهر خدا روی مپوش از زن و از مرد
تا صنع خدا می*نگرند از چپ و از راست
چشمی که تو را بیند و در قدرت بی چون
مدهوش نماند نتوان گفت که بیناست
دنیا به چه کار آید و فردوس چه باشد
از بارخدا به ز تو حاجت نتوان خواست
فریاد من از دست غمت عیب نباشد
کاین درد نپندارم از آن من تنهاست
با جور و جفای تو نسازیم چه سازیم
چون زهره و یارا نبود چاره مداراست
از روی شما صبر نه صبرست که زهرست
وز دست شما زهر نه زهرست که حلواست
آن کام و دهان و لب و دندان که تو داری
عیشست ولی تا ز برای که مهیاست
گر خون من و جمله عالم تو بریزی
اقرار بیاریم که جرم از طرف ماست
تسلیم تو سعدی نتواند که نباشد
گر سر بنهد ور ننهد دست تو بالاست

[Anbarin]

Gul e khosh boey e dar hamam rozi
rasid az dast mahzomi ba dastam

bado goftam ke moshki ya a'beri
Ke az boi e dil-aweez e to mastam

begofta man gul e na cheez bodam
wa lekin muddatti ba gul neshastam

Kamal e hamneshen dar man assar kard
wagar na man haman khakam ke hastam

[Algazel]

^ besyaar maqbool.

the first two "gull"s are "gell", manzooresh az gell-e moy-sar-shoy hast, ke zamaane baa gull yakjaa bood wa khoshboyee-e gull, gell ra ham khoshbo saakhta.

I remember this verse two:
abr-o baad-o mah-o khorsheed-o falak dar kaarand
taa tu naane badast aaree-o ba ghaflat nakhori

.... degesh yaadem rafta:unsure:

[Aab o Aatash]

hama az bahr e too sargashta o farmAnbardAr
shart e ensAf nabAshad ke too farmAn nabari

[Algazel]

^ yeah.... thanks for writing the rest.

[Elixir]

آن به که نظر باشد و گفتار نباشد
تا مدعی اندر پس دیوار نباشد
آن بر سر گنجست که چون نقطه به کنجی
بنشیند و سرگشته چو پرگار نباشد
ای دوست برآور دری از خلق به رویم
تا هیچ کسم واقف اسرار نباشد
می*خواهم و معشوق و زمینی و زمانی
کو باشد و من باشم و اغیار نباشد
پندم مده ای دوست که دیوانه سرمست
هرگز به سخن عاقل و هشیار نباشد
با صاحب شمشیر مبادت سر و کاری
الا به سر خویشتنت کار نباشد
سهلست به خون من اگر دست برآری
جان دادن در پای تو دشوار نباشد
ماهت نتوان خواند بدین صورت و گفتار
مه را لب و دندان شکربار نباشد
وان سرو که گویند به بالای تو باشد
هرگز به چنین قامت و رفتار نباشد
ما توبه شکستیم که در مذهب عشاق
صوفی نپسندند که خمار نباشد
هر پای که در خانه فرورفت به گنجی
دیگر همه عمرش سر بازار نباشد
عطار که در عین گلابست عجب نیست
گر وقت بهارش سر گلزار نباشد
مردم همه دانند که در نامه سعدی
مشکیست که در کلبه عطار نباشد
جان در سر کار تو کند سعدی و غم نیست
کان یار نباشد که وفادار نباشد

[Princess Sarah]

hi how are you doing. I verey likeit Ahmad zaher sougs.

[Elixir]

hi how are you doing. I verey likeit Ahmad zaher sougs.

Well that's absolutely fabulous! However, you have picked the wrong thread to express that opinion of yours. =)



دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگست
ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگست
برادران طریقت نصیحتم مکنید
که توبه در ره عشق آبگینه بر سنگست
دگر بخفته نمی*بایدم شراب و سماع
که نیک نامی در دین عاشقان ننگست
چه تربیت شنوم یا چه مصلحت بینم
مرا که چشم به ساقی و گوش بر چنگست
به یادگار کسی دامن نسیم صبا
گرفته*ایم و دریغا که باد در چنگست
به خشم رفته ما را که می*برد پیغام
بیا که ما سپر انداختیم اگر جنگست
بکش چنان که توانی که بی مشاهده*ات
فراخنای جهان بر وجود ما تنگست
ملامت از دل سعدی فرونشوید عشق
سیاهی از حبشی چون رود که خودرنگست

[Elixir]

I am in my poetic shoes today....


روز برآمد بلند ای پسر هوشمند
گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند

طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال
ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند

تا به تماشای باغ میل چرا می*کند
هر که به خیلش درست قامت سرو بلند

عقل روا می*نداشت گفتن اسرار عشق
قوت بازوی شوق بیخ صبوری بکند

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه
سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

کشته شمشیر عشق حال نگوید که چون
تشنه دیدار دوست راه نپرسد که چند

هر که پسند آمدش چون تو یکی در نظر
بس که بخواهد شنید سرزنش ناپسند

در نظر دشمنان نوش نباشد هنی
وز قبل دوستان نیش نباشد گزند

این که سرش در کمند جان به دهانش رسید
می*نکند التفات آن که به دستش کمند

سعدی اگر عاقلی عشق طریق تو نیست
با کف زورآزمای پنجه نشاید فکند

[<daleader>]

I only know his name and that is it:( it is a shame that I cannot fully read farsi:(

[Elixir]

I only know his name and that is it:( it is a shame that I cannot fully read farsi:(

Hey man, thats not a problem.
Practice~! Since you can read a bit, it wont take you much time to comprehend fully. : )


گر دوست می*آید برم یا تیغ دشمن بر سرم
من با کسی افتاده*ام کز وی نپردازم به کس

[<daleader>]

time is my enemy! I guess for now that is

[Elixir]

جنگ از طرف دوست دل آزار نباشد
یاری که تحمل نکند یار نباشد
گر بانگ برآید که سری در قدمی رفت
بسیار مگویید که بسیار نباشد
آن بار که گردون نکشد یار سبکروح
گر بر دل عشاق نهد بار نباشد
تا رنج تحمل نکنی گنج نبینی
تا شب نرود صبح پدیدار نباشد
آهنگ دراز شب رنجوری مشتاق
با آن نتوان گفت که بیدار نباشد
از دیده من پرس که خواب شب مستی
چون خاستن و خفتن بیمار نباشد
گر دست به شمشیر بری عشق همانست
کان جا که ارادت بود انکار نباشد
از من مشنو دوستی گل مگر آن گاه
کم پای برهنه خبر از خار نباشد
مرغان قفس را المی باشد و شوقی
کن مرغ نداند که گرفتار نباشد
دل آینه صورت غیبست ولیکن
شرطست که بر آینه زنگار نباشد
سعدی حیوان را که سر از خواب گران شد
دربند نسیم خوش اسحار نباشد
آن را که بصارت نبود یوسف صدیق
جایی بفروشد که خریدار نباشد

[Shareef]

Baran, ke dar latafat-e tab'esh khelaf nest
Dar bagh lala royad o dar shora boum khas

[Elixir]

مویت رها مکن که چنین درهم اوفتد
کاشوب حسن روی تو درعالم اوفتد

گردرخیال خلق پری وار بگذری
فریاد در نهاد بنی آدم اوفتد